Φώτης Κόντογλου
To νόημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής
Το όνομα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής έχει την προέλευσή του από την Παλαιά Διαθήκη, από το νόμο της «αποδεκάτωσης». Κατά το νόμο αυτό κάθε Ισραηλίτης έπρεπε να προσφέρει στο Θεό το ένα δέκατο από τα προϊόντα του. Ας θυμηθούμε το Φαρισαίο που έλεγε με καύχημα στο Θεό «αποδεκατώ πάντα όσα κτώμαι» (Λουκ. 18,12). Και ημείς οι Χριστιανοί με τη Μ. Τεσσαρακοστή προσφέρουμε στο Θεό πνευματική αποδεκάτωση που είναι ανώτερη από την υλική εκείνη αποδεκάτωση των ανθρώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Προσφέρουμε στο Θεό το χρόνο της ζωής μας. Ο χρόνος έχει 365 ημέρες και για το στρογγυλό του αριθμού 400. Το ένα δέκατο του 400 είναι 40. Έτσι ερμηνεύει την Τεσσαρακοστή ο άγιος Συμεών ο Θεσσαλονίκης (Αποκρίσεις ΝΒ’) και ένα τροπάριο του Τριωδίου λέγει για την Τεσσαρακοστή: «Δεκάτας του παντός ενιαυτού προσφέροντες» (Α’ Κάθισμα Δευτέρας της Τυρινής πρωί). Ώστε, λοιπόν, η Τεσσαρακοστή έχει νόημα προσφοράς και ευχαριστίας στο Θεό. κόβουμε μια περίοδο και την προσφέρουμε στο Θεό. Όλη βέβαια τη ζωή μας πρέπει να την έχουμε αφιερωμένη στο Θεό – «πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», μας λέγει η Εκκλησία μας - αλλά αυτήν την περίοδο της Τεσσαρακοστής την έχουμε ιδιαίτερα αφιερωμένη στο Θεό. Κάνοντας οι Χριστιανοί την Τεσσαρακοστή μας προσφέρουμε μια πνευματική θυσία είναι σαν να ιερατεύουμε το Θεό και να Του λέγουμε «Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν»! Θεέ, δικός Σου είναι ο χρόνος της ζωής μας, Εσύ μας τον έδωσες και από τα δικά Σου, λοιπόν, παίρνουμε κάτι να Σου προσφέρουμε.
Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή πέρα από το παραπάνω θυσιαστικό κι ευχαριστιακό νόημα έχει και χριστολογικό νόημα και περιεχόμενο. Γνωρίζουμε ότι μετά το βάπτισμα Του στον Ιορδάνη ποταμό ο Χριστός πήγε στην έρημο και εκεί νήστευσε επί σαράντα ημέρες. Ο διάβολος τότε υπέβαλε τον Κύριό μας σε τρεις πειρασμούς: α) Να μεταβάλλει τους λίθους σε άρτους και να φάγει, β) να πέσει να τον προσκυνήσει, για να του δώσει τις βασιλείες του κόσμου και γ) να θαυματουργήσει πέφτοντας από το πτερύγιο του Ναού, χωρίς να πάθει τίποτε για να Τον θαυμάσουν οι άνθρωποι (βλ. Ματθ. 4,3-11 και Λουκ. 4,2-13). Είναι οι τρεις μεγάλοι πειρασμοί που σείουν τον κόσμο: α) ο πειρασμός της γαστριμαργίας, της σάρκας γενικά β) ο πειρασμός της φιλαργυρίας και γ) ο πειρασμός της υπερηφάνειας. Αυτούς τους τρεις πειρασμούς που πειράζουν όλους μας, πρέπει να τους πολεμήσουμε. Μιμούμενοι και ημείς τον Κύριο μας Ιησού Χριστό εισερχόμαστε στην έρημο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής για να πολεμήσουμε πιο έντονα τους πειρασμούς αυτούς. Έτσι κάνοντας την Τεσσαρακοστή μετέχουμε σε ένα μεγάλο περιστατικό της ζωής του Χριστού, γι’ αυτό και είπαμε ότι η Τεσσαρακοστή έχει και χριστολογικό νόημα και περιεχόμενο.
Αρχιμανδρίτης Ιερεμίας Φούντας
Μεγάλη Τεσσαρακοστή – Προσέγγιση ενός «άλλου κόσμου»
Ζώντας μέσα στο πνεύμα του καταναλωτισμού και της ευμάρειας των καιρών μας είναι εύκολο θεωρήσουμε τη Μεγ. Τεσσαρακοστή σα μια περίοδο με έναν αριθμό τυπικών διατάξεων και ένα σύνολο απαγορεύσεων που έχουν κυρίαρχο στοιχείο την άρνηση σε θέματα, όπως φαγητό, ψυχαγωγία, διασκέδαση και σε τελευταία ανάλυση άρνηση της χαράς.
Οι πιο πάνω αντιλήψεις είναι αποτέλεσμα ερμηνείας με το «γράμμα του νόμου» και όχι με το πνεύμα της Εκκλησίας μας. Οι απαγορεύσεις της περιόδου αυτής της «εγκρατείας» δεν είναι απλώς ένα αντίδοτο στη διάθεση μας για καλοπέραση. Πίσω τους κρύβουν ένα βαθύ νόημα. Δημιουργούν ένα «κλίμα» και μια «ατμόσφαιρα» εντελώς διαφορετική από αυτήν της καθημερινότητας. Οι ύμνοι του Τριωδίου που είναι έργα ιερών υμνογράφων και η όλη διάταξη της «σαρακοστής» λατρείας που οι άγιοι Πατέρες καθόρισαν, είναι απαύγασμα της ζωής τους, μιας ζωής μέσα στο «κλίμα» της μετανοίας και την «ατμόσφαιρα» της «χαρμολύπης», που αποτελούν το «πνεύμα» της Μεγ. Τεσσαρακοστής.
Εκ πρώτης όψεως το κλίμα της περιόδου δείχνει θλιβερό και οι ακολουθίες μονότονες και μακρόσυρτες. Η μονοτονία όμως αυτή και το μακρόσυρτο βοηθούν στο σχηματισμό (κατά το ψαλμικό «σχολάσατε και γνώτε») και κατ’ ακολουθίαν στη γνώση και εμπειρία καταστάσεων κρυμμένων. Γρήγορα η μονοτονία, η θλίψη και η α-θυμία μεταβάλλεται σε ευθυμία και χαρά. Η θλίψη υπάρχει σαν αίσθηση της απομακρύνσεως από την παραδείσια σχέση με το Θεό λόγω των αμαρτιών μας. Μεταβάλλεται όμως σε χαρά, γιατί ο Θεός της συγνώμης είναι δίπλα μας και εμείς κοντά Του, διότι «Αυτώ μόνο ημάρτομεν, άλλ’ Αυτού ούκ απέστημεν».
Ζώντας αυτή τη χαρμολύπη πετυχαίνουμε το πλησίασμα αυτού του «άλλου κόσμου», την προσέγγιση και μετοχή στο χώρο της «Βασιλείας του Θεού» και την αγαλλίαση μέσα στο αναστάσιμο Φως του Πάσχα.
Αρχιμανδρίτης Συμεών Παπαδόπουλος-Σιναίτης
Πίστη: Τρόπος ζωής
Η πίστη στο Θεό δεν είναι ένα συναίσθημα αλλά τρόπος ζωής. Ο Κύριος μας είπε: Όποιος θέλει να με ακολουθήσει ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του κι ύστερα ας με ακολουθήσει. Αυτά τα λόγια σημαίνουν ότι όποιος θέλει να είναι γνήσιος μαθητής του Χριστού, θα πρέπει πρώτα να απαρνηθεί τον αμαρτωλό εαυτό του, να απαρνηθεί τα εγωιστικά θελήματά του, και να σηκώσει τον σταυρό του πνευματικού αγώνος, δηλαδή της ταπεινώσεως και της μετανοίας. Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει μια ασύδοτη ζωή. Νομίζει ότι ο νόμος του Θεού τον περιορίζει. Και υποδουλώνει την ψυχή του στην φθορά των αμαρτωλών παθών. Γι’ αυτό και σήμερα βλέπουμε ανθρώπους με οικονομική και κοινωνική επιφάνεια αλλά δυστυχισμένους ψυχικά. Τρέχουν οι άνθρωποι στους ψυχολόγους να λύσουν τα προβλήματά τους. Αλλά αγνοούν ότι μόνον ο Χριστός μπορεί να τους ελευθερώσει και να τους χαρίσει ελπίδα και παρηγοριά. Ηρωική, λοιπόν, απόφαση χρειάζεται, να απαρνηθούμε ό,τι μας υποδουλώνει και ευτελίζει την ζωή μας και να ακολουθήσουμε τον Σωτήρα μας Χριστό.
Μητροπολίτης Σάμου Ευσέβιος
Μετάνοια: «Μια μεγάλη κατανόηση»
Τι σημαίνει μετάνοια; Συνήθως θεωρείται ως θλίψη για την αμαρτία, ένα αίσθημα ενοχής, μια αίσθηση στενοχώριας και τρόμου για τις πληγές που προκαλέσαμε στους άλλους και στον εαυτό μας. Μια τέτοια άποψη όμως είναι επικίνδυνα ατελής. Η στενοχώρια και ο τρόμος υπάρχουν πράγματι συχνά στη βίωση της μετάνοιας, αλλά δεν είναι ολόκληρη η μετάνοια, δεν αποτελούν καν το σπουδαιότερο τμήμα της. Αν θεωρήσουμε όμως κατά τρόπο κυριολεκτικό τον όρο μετάνοια, τότε θα βρεθούμε πιο κοντά στην καρδιά του ζητήματος. Μετάνοια σημαίνει «αλλαγή του νου»: όχι απλώς λύπη για το παρελθόν, αλλά θεμελιώδης μεταμόρφωση της όρασής μας, ένας τρόπος να βλέπουμε τον εαυτό μας, τους άλλους και τον Θεό – σύμφωνα με τον Ποιμένα του Ερμά, είναι «μια μεγάλη κατανόηση». Μια μεγάλη κατανόηση και όχι, αναγκαστικά, μια συναισθηματική κρίση. Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων και αυτό-οικτιρμού, αλλά επιστροφή, επανατοποθέτηση του κέντρου της ζωής μας στην Αγία Τριάδα.
Ως «νέος νους», ως μεταστροφή και επανατοποθέτηση του κέντρου της ζωής, η μετάνοια είναι κάτι το θετικό, και όχι αρνητικό. «Μετάνοια εστί θυγάτηρ ελπίδος και άρνησις ανελπιστίας», λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Δεν είναι απελπισία, αλλά σφοδρή αναμονή, δεν είναι το αίσθημα πως κάποιος έφτασε σε αδιέξοδο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα βγει απ’ αυτό. Δεν είναι αυτομίσος, αλλά επιβεβαίωση του αληθινού μου εαυτού, του δημιουργημένου κατ’ εικόνα Θεού. Μετάνοια σημαίνει πως κοιτάζω, όχι προς τα κάτω, στις δικές μου ελλείψεις, αλλά προς τα πάνω, στην αγάπη του Θεού, όχι προς τα πίσω αυτομεμφόμενος, αλλά προς τα εμπρός με εμπιστοσύνη. Μετάνοια είναι να βλέπω όχι το γιατί απέτυχα να γίνω κάτι, αλλά τι ακόμη μπορώ να γίνω με τη Χάρη του Χριστού.
Όταν η μετάνοια ερμηνευτεί μ’ αυτήν την θετική έννοια, δεν θεωρείται πλέον μια απλή πράξη, αλλά μια συνεχής στάση. Στην προσωπική εμπειρία κάθε ανθρώπου υπάρχουν αποφασιστικές στιγμές μεταστροφής, στην παρούσα όμως ζωή το έργο της μετάνοιας παραμένει πάντα ανολοκλήρωτο. Η μεταστροφή ή η επανατοποθέτηση του κέντρου της ζωής μας πρέπει συνεχώς να ανανεώνεται, μέχρι τη στιγμή του θανάτου, όπως το κατανόησε ο αββάς Σισωής, «η αλλαγή του νοός» πρέπει να είναι όλο και πιο ριζική και η «μεγάλη κατανόηση» όλο και πιο βαθιά. Σύμφωνα με τον άγιο Θεοφάνη τον Έγκλειστο, «η μετάνοια είναι η αφετηρία και ο θεμέλιος λίθος της νέας ζωής μας εν Χριστώ και πρέπει να είναι παρούσα όχι μόνο στην αρχή αλλά σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, και να αυξάνεται καθώς μεγαλώνουμε».
Επίσκοπος Κάλλιστος Ware
Η εξομολόγηση ως συμφιλίωση
Όταν προσερχόμαστε στην εξομολόγηση σπεύδουμε πρόσωπο με πρόσωπο προς ένα φίλο. Δεν πρόκειται να μας κρίνει και να μας καταδικάσει κανείς. Ας πολεμήσουμε τον φόβο που μας διακατέχει γι’ αυτό που πρόκειται να συμβεί. Ερχόμαστε στον Ένα της Τριάδος που, όντας Θεός, επέλεξε από αγάπη για μας να γίνει Άνθρωπος, ν΄αναλάβει πάνω Του την ανθρώπινη φθορά και να δώσει τη ζωή Του για μας. Η ζωή και ο θάνατος Του είναι η απόδειξη ότι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη, ώστε να μπορούμε να τον πλησιάσουμε χωρίς δισταγμό, με την προσδοκία ότι σε κάθε περίπτωση θα αγκαλιάσει την αδυναμία μας, πέρα από ηθικές αξιολογήσεις. Ας είσαστε βέβαιοι ότι εάν κάποιος πρόκειται να θρηνήσει για την αναξιότητα και την αμαρτία μας σε συμπόνια, έλεος, αγάπη δεν είναι παρά Εκείνος που θα ήταν πρόθυμος να σαρκωθεί και να πεθάνει έστω και για έναν μόνο αμαρτωλό, γιατί δεν μπορεί να υπομείνει των απώλεια κανενός.
Αυτός, λοιπόν, είναι ο Χριστός στον οποίο προερχόμαστε κατά την εξομολόγηση. Προσδοκά την ίαση, την παραμυθία, την στήριξη μας – όχι την κρίση και καταδίκη μας.
Και τότε ποιος είναι ο ρόλος του ιερέως; Στην ευχή που διαβάζει ο κληρικός πριν το μυστήριο ονομάζεται «μάρτυρας». Καλείται από τον Κύριο να παρευρίσκεται ενώπιον του αμαρτωλού, για να μαρτυρήσει το γεγονός της αγάπης του Χριστού για εκείνον, να βεβαιώσει ότι ο Κύριος είναι παρών και η μόνη επιθυμία και πρόθεση Του είναι η σωτηρία και η αιώνια ευφροσύνη του μετανοούντος. Επίσης, ο ιερέας παρευρίσκεται στο όνομα του αμαρτωλού, για να ικετεύσει και να μεσιτεύσει στον Κύριο για τη συμφιλίωση του ανθρώπου με την Εκκλησία.
Ας αλλάξουμε, λοιπόν, τον τρόπο της εξομολόγησης: ας διώξουμε τον φόβο της τιμωρίας ή της απόρριψης κι ας βρούμε το θάρρος να ελαφρώσουμε την καρδιά μας από κάθε αμφιβολία. Ο Χριστός δεν πρόκειται να μας αρνηθεί. Ίσως η εξομολόγηση μας να είναι για Εκείνον ένας νέος σταυρός, αλλά θα τον δεχθεί, αφού μας αγαπά πέρα από κάθε κρίση, μέχρι θανάτου: Ο θάνατος του έγινε η δική μας ζωή – ζωή μέσα στο χρόνο και ζωή στην αιωνιότητα.
Η εξομολόγηση πριν από όλα είναι συνάντηση και συμφιλίωση. Είναι συνάντηση με τον Χριστό που ποτέ δεν μας στρέφει τα νώτα, παρόλο που εμείς φεύγουμε μακριά. Μερικές φορές μια τέτοια συνάντηση μπορεί να γίνει έμπνευση για ολόκληρη τη ζωή και να μας δώσει δύναμη και κουράγιο να διάγουμε το υπόλοιπο του βίου.
Μητροπολίτης Άντονυ του Σουρόζ
Υπομονή
Α. Η υπομονή τα νικά όλα. Διά της υπομονής θα σώσουμε τις ψυχές μας, «αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν». «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχαι μοι». Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται». «Υπομονής χρείαν έχετε». Πρώτο παράδειγμα ο Ιώβ. «Ιδού μακαρίζομεν τους υπομένοντας…».
Β. Έρχεται το κύμα πάνω στο βράχο και φεύγει αφρισμένο. Αλλά τον βράχο δεν τον αγγίζει. Ό,τι υπομένεις είναι στεφάνι. Τι ψάχνεις να κάμεις καλοσύνες; Το να υπομένεις τις δοκιμασίες έχει παραπάνω μισθό.
Γ. Υπομονή. Κάθε ένας έχει τις δυσκολίες του. Βήμα- βήμα να προχωρούμε. Λίγα-λίγα. Έτσι προχωρεί το πλάσμα σε κάθε υπόθεση. Και στα πνευματικά θέματα. Γι’ αυτό, όταν θέλουν να βγουν στα ύψη, κτίζουν σκαλοπάτια. Και οι άγιοι έτσι έκαμναν. Με την υπομονή πολλά μπορούν να διορθωθούν. Κι άμα επισκιάσει η χάρις, γίνεται μια αλλοίωση που θαυμάζεις. «Αυτή η αλλοίωσης της δεξιάς του υψίστου».
Δ. Η τέλεια υπομονή είναι το να υπομένουμε σε όλα: σε φτώχεια, σε αρρώστια, σε κατηγορίες εις βάρος μας. Ε, τι; Θέλουμε να κάνουμε το καλό και να μας επαινούν; Τότε δεν θα έχουμε μισθό. Είναι ακριβοπληρωμένο το καλό που εκάμναμε. Μα, άμα σου στραφεί κακό το καλό που έκαμες; Μήπως όμως δεν το κάνουμε κι εμείς; Πόσα καλά μας κάμνει ο Θεός κι ακόμα εμείς του λογαριάζουμε και λάθη; Αν ήταν δυνατόν να τον αλλάζαμε κιόλας! Μας ανατέλλει τον ήλιο, χωρίς να κάμνουμε κόπο και χωρίς έξοδα. Ο Θεός βρέχει, ενώ εμείς κοιμόμαστε…
Ε. Μακάριοι οι υπομένοντες. Ο Χριστός είπε πως «ο υπομένων εις τέλος ούτως σωθήσεται». «Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών».
Στ. Άμα ακούω και βλέπω πώς δεν βγαίνει ωφέλεια, αλλά μάλλον ζημία, καλύτερα να μην πω το λόγο μου. Οι περισσότεροι άγιοι ήταν διά Χριστόν σαλοί. Εκαταλάμβαιναν ότι οι άνθρωποι τους επιβουλεύονταν, αλλά αυτοί προσποιούνταν ότι δεν αντιλαμβάνονταν τίποτα από την έχθρα. Όχι πως συμφωνούσαν με τα λεγόμενα και γινόμενα από τους κακούς επιβούλους τους, αλλά δεν έλεγαν τίποτε. Εσιωπούσαν. Τα έβλεπαν από ψηλά. Να ευχαριστάς τον παντογνώστη Θεό και να τον παρακαλείς να σου δώσει δύναμη να υπομένεις. Έτσι δεν θα γίνει αρχή για να δημιουργηθούν σκάνδαλα. Άμα μπει το πείσμα και οι παρεξηγήσεις, ειρήνη μη γυρεύεις.
Γέροντας Παναής
Αυτογνωσία προς Θεογνωσία
Ζούμε σε μια εποχή συνεχούς εξωστρέφειας, υπερκαταναλωτισμού, φλυαρίας, ευκολίας και ρηχότητος. Η εσωστρέφεια θεωρείται πάντα νοσηρή, ο αυτοέλεγχος πρεριττός, η αυτοκριτικήν αχρείαστη. Η αυτογνωσία αφέθηκε ως τέχνη των μάγων της Ανατολής. Η ενδοσκαφή, η αυτοπαρατήρηση, η αυτομεμψία και η μνήμη του θανάτου χαρακτηρίζονται ως φαινόμενα πλάνης. Η μελέτη του έσω ανθρώπου όμως θα προσφέρει στον εραστή της τη βαθιά γνώση της μεγάλης πνευματικής πενίας και γυμνότητας, θεωρήθηκε σκοπός της ζωής η απόκτηση ενός πολυτελούς οχήματος. Έτσι χάθηκε και το νήμα της υπάρξεως. Σε ορισμένους δεν υπάρχει ούτε καν η υποψία αυτής της αναζήτησης.
Έτσι ο άνθρωπος καταδυναστεύεται σήμερα από άφθονο άγχος, πολλή ανασφάλεια και από το κυνηγητό του χρόνου και του χρήματος. Δεν θέλει ν’ ακούσει την καρδιά του. Δεν θέλει να εμπιστευθεί την αγωνία του στον φίλο του. Μοναξιά, ατομισμός και φοβία επικρατεί στις μεγαλουπόλεις. Η απουσία του θεού από τη ζωή του ανθρώπου δημιουργεί όλα αυτά τα μεγάλα κενά, όλες αυτές τις τραγικές ρωγμές, που αργά ή γρήγορα δημιουργούν πικρά αδιέξοδα.
Είναι ανάγκη να βρει ο άνθρωπος τον μόνο, αληθινό, Τριαδικό Θεό, να γνωρίσει τον άγνωστο εαυτό του, να δει με μεγαλύτερη αγάπη τον πλησίον του. Χρειάζεται λίγος μόχθος, υπομονή κι επιμονή, φιλότιμο και μεράκι, θυσία και ταπείνωση. Μέσα του θα βρει ο άνθρωπος λοιπόν τον Θεό. Είναι απαραίτητη έτσι η κατάδυση στον εαυτό μας. Τον ταπεινό προσωπικό αγώνα θα συνδράμει η θεία χάρη. Τότε θα νοηματισθεί η ζωή και θα ιεροποιηθεί το πρόσωπο. Ο νους θα κατέβει στην καρδιά. Ο άνθρωπος δεν θα κινείται συναισθηματικά και παράλογα, αλλά καρδιακά, υπέρλογα, ανθρώπινα. Το ήθος έγκειται στη σεμνότητα και ταπεινότητα, που δεν αποτελεί αδυναμία, αλλά κόσμημα πολύτιμο.
Στον σημερινό άκοσμο της αδιαφάνειας, της διαφθοράς, της διαστροφής, της πλουτοκρατίας και της βιασύνης είναι ανάγκη για μια στάση, για μια κατάδυση. Για ένα επανέλεγχο, μια επανατοποθέτηση, αν χρειασθεί μια κένωση, για μια ανασύσταση, ένα επαναπροσδιορισμό, μία μεταμόρφωση. Δεν χρειάζεται να πάει κανείς μακριά και να ξοδέψει πολλά. Λίγο να σταθμεύσει, να βυθιστεί εντός, να δει που τρέχει συνέχεια και πάει, να ξελαχανιάσει, να γνωρίσει κάποτε τον λησμονημένο εαυτό του. Να δει ότι δεν φταίνε πάντα οι άλλοι και τα συστήματα και η παλιοκοινωνία, αλλά οπωσδήποτε υπάρχουν και τα προσωπικά ποσοστά ευθύνης. Γνώρισες τον εαυτό σου; Βρήκες τον Θεό σου! Είδες τον αδελφό σου; Αντίκρισες τον θεό σου, αναφέρει το θαυμάσιο Γεροντικό. Επιμελής αυτογνωσία λοιπόν προς ασφαλή θεογνωσία είναι απαραίτητα, καθώς επίσης έμπειρος και διακριτικός πνευματικός προς ακριβή καθοδήγηση.
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ-«ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ στον Τάφο του Χριστού»
«ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ στον Τάφο του Χριστού»
Αρχιμ. Αντώνιου Στυλιανάκη
Στο βιβλίο παρουσιάζεται μία μοναδική προσωπική εμπειρία ενός ψυχιάτρου, αυτόπτη μάρτυρα που επισκέφτηκε τους αγίους τόπους και είδε και κατέγραψε το φαινόμενο του Αγίου Φωτός με μια ερασιτεχνική κάμερα.
Η ιδιότητα του τότε επιστήμονα ψυχιάτρου, που σήμερα είναι πλέον ιερομόναχος, βοηθά ιδιαίτερα την έρευνα ενός τόσο λεπτού και άγνωστου θέματος
Η βιωματική μαρτυρία του ιερομόναχου Αντώνιου σε συνδυασμό με τον οπτικό δίσκο (DVD) που συνοδεύει το βιβλίο, όπου είναι καταγραμμένη η εμφάνιση του Αγίου Φωτός, καθώς και οι τηλεοπτικές συζητήσεις και αντιρρήσεις σχετικά με το θαυματουργικό αυτό φαινόμενο, συγκλονίζουν τον αναγνώστη.
Η αγιότητά μας
Ίσως δεν υπάρχει πιο αποκαλυπτικό σημείο της ζωής του χριστιανού του τι είναι αγιότητα, από την εκφώνηση του ιερέως, όταν υψώνει το Τίμιο Σώμα λίγο πριν από τη Θ. Κοινωνία: «Τα άγια της αγίοις», δηλαδή το Σώμα του Χριστού και το Αίμα Του είναι άγια και προσφέρονται στους «αγίους», τα μέλη της Εκκλησίας προς κοινωνίαν. Η απάντηση του λαού στην εκφώνηση αυτή είναι συγκλονιστική. «εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Ένας είναι μόνον άγιος, ο Χριστός – εμείς είμαστε αμαρτωλοί – και η αγιότητα Του, στην οποία καλούμεθα να συμμετάσχουμε και εμείς οι αμαρτωλοί, δεν αποβλέπει σε τίποτε άλλο από τη δόξα του Θεού (εις δόξαν Θεού Πατρός). Την ώρα εκείνη η Εκκλησία βιώνει την αγιότητα στο αποκορύφωμα της. Με την ομολογία «εις άγιος», κάθε αρετή μας και κάθε αξία μας εκμηδενίζονται μπροστά στην αγιότητα του μόνου αγίου. Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να προσερχώμεθα στη Θ. Κοινωνία χωρίς προπαρασκευή και αγώνα για την άξια προσέλευσή μας. Σημαίνει όμως ότι όσο και αν προετοιμαστούμε, δεν γινόμαστε άγιοι προτού κοινωνήσουμε. Η αγιότητα δεν προηγείται της ευχαριστιακής κοινωνίας, αλλ’ έπεται. Αν είμαστε άγιοι πριν κοινωνήσουμε, τότε προς τι η Θ. Κοινωνία; Μόνον η μετοχή στην αγιότητα του Θεού μας αγιάζει και αυτό είναι που μας προσφέρει η Θ. Κοινωνία.
Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης
Το κληρονόμημα
Κληρονομήσαμε
Το φόβο των Πρωτοπλάστων
Την ενοχή του Κάιν
Την ασυνεννοησία της Βαβέλ
Τον κόπο των εργατών των πυραμίδων
Την πολύχρονη πορεία των Ιουδαίων
Μέσα στην έρημο της ζωής.
Κληρονομήσαμε
Το μάννα της σωτηρίας
Την πρώτη προσευχή στη γη της Επαγγελίας
Το τελευταίο ευχαριστώ
Του Βαπτιστή Ιωάννη
Το ένσαρκο μήνυμα λυτρωμού
Από τον άγγελο της ελπίδας.
Κληρονομήσαμε
Τη μαρτυρία της ενσάρκωσης της Αγάπης
Την τέχνη της προδοσίας και του εγκλήματος
Την κατεύθυνση προς τον ουρανό
Την έλξη προς το χώμα
Την επιστροφή στην αιωνιότητα ή στη λάσπη
Και την ελευθερία της επιλογής.
Κατίνα Γιαννάκη - Παπαστυλιανού
Print
eMail